Zastosowanie ogrzewania parowego
Instalacja parowa ulega szybszej korozji niż instalacja wodna. Szczególnie szybko korodują przewody kondensacyjne z uwagi na kontakt z powietrzem, a ściślej z tlenem zawartym w powietrzu. Przewody kondensacyjne trzeba wymieniać co najmniej co 5 lat. Instalacje parowe są jednak tańsze od instalacji wodnych. Sam koszt grzejników jest około 1,5 razy mniejszy, tańsze są również przewody. Para również bardzo szybko nagrzewa pomieszczenie. Reasumując, ogrzewania parowego nie stosuje się w budynkach mieszkalnych, szpitalnych, żłobkach, przedszkolach, szkołach i podobnych obiektach, w których powietrze musi odpowiadać określonym wymaganiom. Można natomiast stosować je w obiektach czynnych okresowo, które trzeba ogrzać szybko i na krótki czas, np. w kinach, halach targowych, zakładach przemysłowych. Stosując parę do centralnego ogrzewania wystarcza nadciśnienie do 20 kPa. Para nadaje się natomiast do stosowania w podgrzewaczach ciepłej wody użytkowej (w wymiennikach c.w.u), w nagrzewnicach wentylacyjnych oraz do pewnych celów technologicznych. Bywa też często potrzebna do zasilania urządzeń w pralniach i kuchniach. W pralniach może zasilać pewne typy pralnic, suszarni czy też prasownic, a w zakładach zbiorowego żywienia - kotły i kociołki warzelne. Wystarczająca jest wówczas para o nadciśnieniu 50 kPa. Para może występować w instalacjach o różnych parametrach i w instalacjach mieszanych, parowo-wodnych. Jeżeli istnieje zapotrzebowanie zarówno na parę wysokiego jak i niskiego ciśnienia, można zainstalować w kotłowni tylko kotły wysokiego ciśnienia, a przez redukcję ciśnienia pary za pomocą zaworów dławiących - redukcyjnych uzyskiwać parę o ciśnieniu niższym. Rozwiązania mogą być bardzo różne, zależnie od potrzeb.