Zastosowanie ogrzewania parowego
Instalacja parowa ulega szybszej korozji niż instalacja wodna. Szczególnie szybko koroduj± przewody kondensacyjne z uwagi na kontakt z powietrzem, a ¶ci¶lej z tlenem zawartym w powietrzu. Przewody kondensacyjne trzeba wymieniać co najmniej co 5 lat. Instalacje parowe s± jednak tańsze od instalacji wodnych. Sam koszt grzejników jest około 1,5 razy mniejszy, tańsze s± również przewody. Para również bardzo szybko nagrzewa pomieszczenie. Reasumuj±c, ogrzewania parowego nie stosuje się w budynkach mieszkalnych, szpitalnych, żłobkach, przedszkolach, szkołach i podobnych obiektach, w których powietrze musi odpowiadać okre¶lonym wymaganiom. Można natomiast stosować je w obiektach czynnych okresowo, które trzeba ogrzać szybko i na krótki czas, np. w kinach, halach targowych, zakładach przemysłowych. Stosuj±c parę do centralnego ogrzewania wystarcza nadci¶nienie do 20 kPa. Para nadaje się natomiast do stosowania w podgrzewaczach ciepłej wody użytkowej (w wymiennikach c.w.u), w nagrzewnicach wentylacyjnych oraz do pewnych celów technologicznych. Bywa też często potrzebna do zasilania urz±dzeń w pralniach i kuchniach. W pralniach może zasilać pewne typy pralnic, suszarni czy też prasownic, a w zakładach zbiorowego żywienia - kotły i kociołki warzelne. Wystarczaj±ca jest wówczas para o nadci¶nieniu 50 kPa. Para może występować w instalacjach o różnych parametrach i w instalacjach mieszanych, parowo-wodnych. Jeżeli istnieje zapotrzebowanie zarówno na parę wysokiego jak i niskiego ci¶nienia, można zainstalować w kotłowni tylko kotły wysokiego ci¶nienia, a przez redukcję ci¶nienia pary za pomoc± zaworów dławi±cych - redukcyjnych uzyskiwać parę o ci¶nieniu niższym. Rozwi±zania mog± być bardzo różne, zależnie od potrzeb.